Mijn lief en ik zaten met Pasen aan tafel bij een charmant stel in een mooi klein dorp in Groningen. Wij sliepen in het tiny huis dat ze in hun tuin hadden laten bouwen. Ze hadden ons uitgenodigd voor koffie. De kinderen waren chocolade-eitjes aan het zoeken in de tuin. Zodoende.

Het was heel gezellig, de man van dit stel, een charismatische kunstenaar, zat aan de lopende band mooie verhalen te vertellen. We hingen aan zijn lippen.

Toen vroeg hij: ‘wat doe jij dan?’ Dus ik zei: ‘ik geef presentatietrainingen.’ Toen zei hij: ‘Oh ik vind het altijd zo vervelend om te presenteren. Ik begin al te zweten bij het idee! Dan moest ik hier in het Dorpshuis een presentatie geven over mijn werk als kunstenaar. En dan wist ik niet hoe snel ik van het podium af moest!”

Diezelfde kerel die net zo leuk aan ons had zitten te vertellen begon, alleen al bij het idee aan presenteren, te zweten. Hij vindt het niet eng om aan een keukentafel te vertellen. Hij zou alle keukentafels van het dorp af durven gaan om over zijn kunst te vertellen. Stop al die mensen in één zaaltje, zet hem voor de groep en in één keer verdwijnt zijn kwaliteit. Daar is hij niet alleen in. Mensen veranderen zodra de grootte van het publiek verandert. Dat is begrijpelijk en tegelijkertijd zo ongelofelijk zonde!

Als hij zo mooi zou kunnen vertellen in het Dorpshuis zoals hij het ook bij ons aan tafel doet is dat een geschenk aan het publiek.

Dit is precies waarom ik presentatietrainingen geef! Zodat mensen beseffen: een presentatie geven is gewoon een gesprek voeren aan een keukentafel. Alleen een iets andere setting. Maar eigenlijk verandert er wezenlijks niet zo ontzettend veel. En kan iemand gewoon zichzelf zijn en ontspannen ademhalen en fantastische verhalen vertellen.

Zoals die mooie kunstenaar in Groningen.

p.s. wil je ook eens in dat heerlijke tiny huis in Groningen logeren? Of de kunst van Jonathan Otten bewonderen? Check dan: https://andersomanders.nl