Esma volgde bij mij de presentatietraining en vertelde ’s avonds bij het kampvuur haar indrukwekkende verhaal. Ze schreef er het volgende over:
Esma Curuk: “Wat mensen die mij kennen weten is dat ik er een ontzettende hekel aan heb om voor grote groepen te staan. Hier heb ik steeds meer last van, omdat ik een verhaal te vertellen heb. Een mooi verhaal, bitter en zoet, met hoogte en dieptepunten. Een verhaal dat inzicht kan geven, dat anderen kan uitnodigen om verder te kijken, om dieper na te denken en de grenzen op te zoeken van hun eigen mogelijkheden.

Tijdens mijn reis met de 13 vreemden in Turkije heb ik een bijzondere vrouw ontmoeten. Zij heeft hier haar vak van gemaakt. Ik heb haar die week geobserveerd en de conclusie getrokken; bij jou voel ik mij veilig. Op een mooie zomerdag zouden we op een mooie plek hiermee aan de slag gaan. De afspraak met mezelf was dat ik dit zou aangaan. In de avond zou ik het verhaal vertellen aan een groep mensen die ik niet eerder had ontmoet. Elke stap die ik zette vanaf de bushalte naar haar toe, liet ik mijn overtuigingen en angsten achter en in 20 minuten zijn dat heel wat stappen. De zon streelde mijn huid als een moederhand die je streelt om je gerust te stellen.

Sara heeft mij welkom geheten op een plek omringt met weilanden en bloemen in 1001 kleuren. Waar de zwaluwen boven je hoofd heen en weer vliegen. Waar je door de boerin in de watten wordt gelegd, waar je je nergens druk over hoeft te maken. In deze context hebben we het zonder het te hebben over waar dingen precies zijn ontstaan of waar het aan ligt. Geoefend, geoefend en nog eens geoefend, het verhaal uitgeschreven, dingen weg gestreept en door de kunst van het weglaten is er een mooie kernboodschap en een compact verhaal overgebleven. Elk uur ontstond het dilemma opnieuw in mijn hoofd wil ik dit echt en kan ik nog terug? Ga ik echt mijn verhaal vertellen bij een kampvuur omringt door totaal vreemden. Bij de twijfel momenten zocht ik de zon op en liet mijn huid strelen als de hand van een moeder die mij geruststelde.

Het verhaal is gedeeld, op een mooie boerderij, omringd door mensen die een en al aandacht waren. Ik af en toe schrok van de aandachtigheid en van de heftigheid van mijn verhaal dat ik allang wist en kende maar niet deelde in gesproken woorden, maar wel hier met de lezer in geschreven woorden. Door het in klanken naar buiten te brengen kon het mijn lijf verlaten waardoor het daar over de weilanden door de ondergaande zon in ontvangst genomen kon worden om het de volgende dag op andere plekken steeds opnieuw weer te delen.”

Esma liet mij vandaag nog weten: “Ik heb van elke minuut van de training genoten. Nu denk ik alleen maar; Ik wil de buhne op!” Intens dankbaar voel ik mij dat ik deze vrouw heb mogen begeleiden in dit proces.