Sinds drie jaar ga ik elke woensdagavond voetballen in Durgerdam.

Sorry zeggen

Het eerste jaar zei ik heel vaak: “sorry” op zo’n voetbalavond. Want ik schoot de hele tijd die bal verkeerd of nam hem niet goed aan. Dat zie ik nu ook bij andere vrouwen die net beginnen met voetballen. Maar al vrij snel wordt dan duidelijk dat constant “sorry” zeggen voor alle verkeerde ballen nergens goed voor is, want dan ben je de hele training sorry aan het zeggen. Een training is immers bedoeld om te leren, te oefenen en fouten te maken.

Fouten maak ik nog steeds maar sorry zeg ik niet meer.

Positie innemen

Sommige vrouwen staan als een huis, zijn stevig gebouwd; daar komt de tegenstander haast niet langs met de bal. Dat zijn hele goede verdedigers. Andere vrouwen van de club zijn juist heel lang, dun en super snel. Zij vliegen overal tussendoor en ze zijn op plekken waar je ze niet verwacht. Dan heb je ook nog vrouwen zoals ik die graag en veel heen en weer lopen. Wij bewegen heen en weer met het spel en geven de bal aan andere vrouwen die vrij staan. Al heb ik ook de neiging om te willen scoren en dus vol adrenaline naar voren te rennen.

Al deze verschillende type voetballers zijn nodig.

Het is belangrijk dat zij gaan staan voor deze positie en niet ineens de rol van een ander overnemen, wegrennen van hun positie of zich kleiner te maken.

Verwijten maken

Wat vaak gebeurt: ik krijgt een kans in het spel, de bal komt naar me toe en het doel is leeg, maar ik schiet de bal verkeerd of raakt de bal kwijt. Of ik doe iets heel sufs met de bal: er op staan, er over struikelen, noem het maar of ik heb het gedaan. Ga ik dan mezelf dan de rest van de wedstrijd verwijten maken? Sla ik mezelf voor de kop? Baal ik van mezelf? Ja, dat gebeurt. Maar steeds weer kom ik erachter dat dit niet werkt. Ik help mijn team daar niet mee en ik verliest energie door zoveel zelfverwijt. Terwijl ik druk ben met mezelf moet er gewoon verder worden gevoetbald.

Excuses maken, iemand anders willen zijn of zelfverwijt. In spannende situaties waarin ik beoordeeld word steken deze menselijke eigenschappen de kop op. Herkenbaar?

Het verband

Ik zie verbanden tussen voetbal en presenteren. Jij ook?

Als je je positie weet op het podium en je voelt: dit is mijn moment, dan heeft het niet zoveel zin om daarvoor weg te duiken, excuses te maken of iemand anders te willen zijn. Daar help je niemand mee. Zeg niet: “sorry dat ik hier sta” of “sorry voor de fouten die ik maak”. Presenteren en spreken gaat immers niet over jou, je doet het voor de ander of voor de missie waarmee je de wereld in wilt stappen.

Bijvoorbeeld: Als een nuchter type van nature stevig op haar benen staat, zou het voor haar en voor haar publiek onlogisch voelen om excuses te gaan maken voor haar bondige speech.

Ik nodig je uit. Ga daar staan zoals jij zelf bent. Ik weet dat het veel makkelijker klinkt dan het is. Daar zijn stappen voor nodig. Vooral veel DOEN, oefenen, jezelf steeds weer opnieuw kansen geven om die bal goed te raken. Bondscoach Sarina Wiegman zegt hierover: “Je moet zorgen dat je je blijft ontwikkelen. Voetballers en trainers worden dom als ze niet blijven leren en alleen maar trainen, eten, slapen, ­trainen.”

Zit jij vol zelfverwijt en excuses als je moet spreken in in het openbaar? Heb je er wel eens aan gedacht om je hierin te laten coachen?