Moet/mag je binnenkort ergens spreken en vind je leuk maar ook eng?
Bang dat je niet uit je woorden komt?
Dat je niet slim/knap/ervaren genoeg bent?
Dat mensen je arrogant vinden?
 
Maar voel je alsnog het appèl wel? 
Dat moest haast wel anders zou je mij niet volgen en dit niet lezen. 🙂
Van een berg springen aan een touw vind ik ook eng, maar geen haar op mijn hoofd die het overweegt dus ik laat het helemaal langs mij heen gaan.
“Wil je met een touw van een berg springen?” Sara trekt haar schouders op en zegt: “Nee” en loopt weer door.
Jij voelt ergens in jou de behoefte (de oproep) aan spreken wél, vandaar ook dat je je er zo druk om maakt. 
Dus.. here you go vrouw!
 
Het start niet met de perfecte woorden, ook niet met het mooiste outfit of een vette PowerPoint presentatie.
Nee het start met jezelf diep in de ogen in de spiegel aankijken en zeggen:
“Ja, ik geef mezelf permissie.”
 
Je gaat  met jezelf afspreken dat je tijdens het hele proces,
van NU tot het moment dat jij daar staat te spreken,
jezelf permissie geeft.
 
Je geeft jezelf toestemming om: 
– vooraf de juiste woorden te vinden, 
– tijdens het spreken ruimte in te nemen,
– je stem te laten horen, 
– te blijven ademen, 
– groots, on-volledige en imperfecte te mogen zijn.
 
Je gaat alles delen en geven wat je NU in je hebt aan kennis en ervaring.
Meer niet.
Jij. Mag. Daar. Staan.
 
Het start dus met dat tegen jezelf zeggen, anders geloof je het nooit als anderen het tegen jou zeggen.