Afwijzing. Falen. Jezelf zien door de kritische ogen van de ander. Ineenkrimpen van onzekerheid. Stilletjes willen verdwijnen.

Ik ken dit gevoel maar al te goed.

Zo voelde het toen ik van de toneelschool gestuurd werd. Het advies van de leraren luidde: de opleiding nu, met hoofdletters NU, verlaten.

Dat is zo heftig geweest. Aangezien ik vanaf kind alleen maar naar de toneelschool wilde. Altijd ben ik daarin toegejuicht. “Ga maar lekker dat podium op.” Op de lagere school presenteerde ik altijd al voor mijn klasgenoten, op feestjes, bij familiebijeenkomsten. En ik kreeg er gejuich, geklap en enthousiasme voor terug. En lol dat ik er in had!

Optreden hoorde bij mij. Dus ik ging al jong naar de vooropleiding van de toneelschool en was in mijn vrije tijd met toneel bezig. We maakten voorstellingen. Ik leerde dansen en zingen.

Natuurlijk had ik ook wel door dat ik niet de beste was. Maar ik had er heel veel plezier in.

Voorstellingen maken was heftig en ging met vallen, zweet en tranen. Het was intensief maar nooit heb ik gedacht: ‘Het is niet de bedoeling dat ik hier sta’. Sterker nog: toneel was mijn lust en mijn leven.

Dus deed ik auditie voor toneelscholen in het hele land. Overal werd ik afgewezen, in Eindhoven werd ik aangenomen. Ik verhuisde naar een kleine studentenkamer in een slordig studentenhuis.

Lange dagen bracht ik door in het statige gebouw van de toneelschool in Eindhoven. Maar na een half jaar stond ik weer buiten met een rapport vol onvoldoendes. Ik had er helemaal geen plezier meer in en had een mega-faalangst ontwikkeld. In dat half jaar is dat plezier in het podium mij afgenomen. Ik heb eindeloos veel kritiek gekregen, voelde me altijd bekeken en beoordeeld. Er is met een koude technische blik naar mij gekeken. “Alles in jouw lichaam is krom” zeiden ze waarna ze aan mijn linkerschouder trokken en mijn rechterheup inzakte. Mijn stem was te hees. Dat is altijd zo geweest. Dat is nog steeds zo. Ik moest leren mijn stem anders te gebruiken. Dat lukte niet. Ook niet na 100 uur oefenen. En ik kon ook al geen toneelteksten onthouden.

Ik was hartstikke jong.

Terug naar mijn steunende ouders in Utrecht ging ik. Werken in een stille kledingwinkel waar nauwelijks klanten kwamen. Ik had nooit bedacht wat ik anders wilde doen dan toneel. Ik had ook geen idee waar ik naartoe wilde.

Wekelijks ging ik naar een massagetherapeut tot ik me langzaam weer veilig begon te voelen in mijn eigen lijf.

Mijn lichaam. Je kunt er kritiek op hebben, je kunt er aan trekken, je kunt het heel technisch willen verbeteren. Maar er zit een mens in dat lijf. Vol emoties en ervaringen. En dat mens wilde op dat moment alleen maar bemoedigende woorden horen en troost voelen.

Een grote troost was een liedje van Jewel.
“If I could tell the world just one thing
It would be that we’re all OK. My hands are small, i know, but they are not yours, they are my own and I am not broken. In the end, only kindness matters.”

Zoals de docenten mij behandeld hebben, dat kon echt niet! Dus ik besloot zelf een docentenopleiding te gaan doen. Docent Omgangskunde, daar leerde ik voor. Met in het laatste jaar een specialisatie: trainer sociale vaardigheden. Daar maakte ik kennis met het prachtige vak van trainer. Echt iets voor mij!

Toen nodigde een vriendin me uit te komen presenteren op haar theaterpodium, Vrij-Spel heette dat. Dat heb ik heel veel jaren gedaan. Lang genoeg om veilig te kunnen oefenen. Ik kon weer ervaren hoe leuk presenteren is en heb ik het weer teruggevonden; plezier op het podium. Niet door te acteren, maar door contact te maken. Te praten. Te luisteren naar het publiek. Te improviseren. Het regende complimenten en ik besloot: ik ga presenteren en trainen met elkaar combineren.

Het is te gek dat ik hier mijn beroep van heb kunnen maken.

Soms is ze er nog; de kritische stem. En ik heb nog steeds moeite met het onthouden van teksten. Best lastig bij het aankondigen van sprekers op een groot congres. Leve de spiekbriefjes :-).

Dankbaar ben ik als ik van klanten terug hoor; je nodigt me uit om mezelf te zijn en mezelf zonder gêne te laten zien. Daar sta ik voor en daar ga ik voor.