Moeder Theresa-stand

Presenteren is verhalen vertellen

Ik ben pas met mijn eigen verhalen aan de slag gegaan sinds ik presentatietrainingen geef.
In de jaren daarvoor stond ik in mijn Moeder Theresa-stand.
Ik begon mijn carrière als Moeder Theresa met mijn werk als activiteitenbegeleider in het verpleeghuis. Daarna schroefde ik mijn carrière op en werd ik maatschappelijk werker voor thuiswonende ouderen met complexe problematiek. Verwarde ouderen, verslaafde ouderen, dementerende ouderen. Ik kon helemaal los gaan met zorgen voor mensen en mezelf onmisbaar maken. Smullen was het!

Moeder Theresa is de helper, de vrouw die vooral met anderen bezig is. Elke dag weer met een grote drive en een gevoel van noodzaak werkt met de zieke en de arme mensch.

De tweedeling

In mijn rol van maatschappelijk werker was ik dus vooral bezig met verhalen van anderen.

Ik had de overtuiging dat als je met voldoende liefde en welvaart bent grootgebracht, het je taak is te geven aan mensen die dat niet hebben.
In mijn hoofd ontstond een tweedeling van mensen zoals ik, die het goed hadden en aan de andere kant iedereen die dat niet heeft. Ik was de stabiele maatschappelijk werker en ik werkte met mensen waarmee het helemaal niet goed ging. Dat vond ik wel een overzichtelijke situatie. En het benadrukte zo lekker de noodzaak van mijn Moeder Theresa-bestaan.

Altijd stabiel

Deze tweedeling nodigde mij niet uit om over mijn eigen verhalen en zwaktes na te denken. Maar eigenlijk was wat ik mijzelf wijs maakte kul. Wie is er nou altijd sterk en stabiel?

Ik hoorde verhalen van mensen die het zwaar hebben, die bijvoorbeeld nauwelijks geld hebben of samenleven met een man die ze mishandelt. Kinderen hebben en die niet mogen zien. Ouderen die eenzaam zijn, verward zijn, schulden hebben.

Nu besef ik dat zelfs in die levens mooie momenten voorkwamen. Zo iemand kan ook op een bankje zitten en denken; ‘wat schijnt de zon fijn in mijn gezicht’. Een boek lezen wat mooi is. Een leuk gesprek hebben met de buurman. Onder de douche staan en genieten van het warme water, als ze dat hebben althans en het niet is afgesloten wegens betalingsachterstanden.

Andersom, mensen die genoeg geld op hun rekening hebben en een stabiele opvoeding hebben gehad hebben rotdagen dat niets werkt. Of ze maken iets heel ingrijpends mee. Een van die lieve ouders wordt ziek bijvoorbeeld. Dat heb ik ook zelf meegemaakt. Dan heb je helemaal niets aan je stabiele leven of inkomen. Als een van je naasten heel ziek is, ben je gewoon bang. Zo simpel is het.

Dat hele idee van krachtige mensen die moeten zorgen voor arme mensen heb ik totaal overboord gegooid. Ik geloof niet meer dat mensen óf sterk óf zwak zijn. We zijn het beide. We hebben elkaar allemaal nodig.

We hebben allemaal verhalen. Zelfs de ‘niets aan het handje’- ik.

Andermans verhaal

Ik heb eindeloos veel verhalen gehoord als maatschappelijk werker. Ik vroeg het hemd van het lijf van mensen en vond het heerlijk om in andermans leven te duiken.

Als je presenteert is het belangrijk dat jij je eigen verhaal vertelt. Met je persoonlijke verhaal kun je de theorie, de boodschap die je wilt overbrengen, versterken.

Het is heus ook mooi, een presentatie waarin je andermans verhaal vertelt. Maar doe dat dan niet om je eigen verhaal te verstoppen. Of je voor te doen als iemand waar niets mee aan de hand is. Daar trapt het publiek namelijk niet in. En ik inmiddels ook niet meer. 🙂